Lexicon van de oudheid al
Zeer oude, nog immer bewoonde stad in noordwest Syrië, ca. 2.000.000 inwoners. Commercieel centrum van agrarische producten, zijde, katoen en cement. Aleppo is eveneens een doorvoercentrum, zowel per spoor als ook per vliegtuig. Waarschijnlijk in het 6e millennium v.C. gesticht. In de 14e en 13e eeuw v.C. werd het beheerst door Hittieten, later was het een kruispunt van karavaanroutes door Syrië naar Bagdad. Van de 9e tot de 7e eeuw v.C. behoorde het bij het Assyrische rijk en werd de stad "Halman" genoemd. In de 6e eeuw v.C. veroverd door de Perzen en de Seleucieden. Seleucus I herbouwde de stad in de derde eeuw v.C. en noemde het Berea. Toen in 272 Palmyra viel, werd de commerciële betekenis van Aleppo nog veel groter en in de 4e eeuw was Aleppo eveneens een religieus, Christelijk centrum. In het Byzantijnse rijk was het een bloeiende stad, doch in 638 werd het zonder slag of stoot door de Arabieren ingenomen. Aan het einde van de 11e eeuw werd het veroverd door de Turken. In 1118 en 1124 werd het zonder succes belegerd door de kruisvaarders en in 1183 door Saladin veroverd. In 1260 en 1401 respectievelijk overheersing door de Mongolen en Timur. Van 1517 tot 1832 was Aleppo onderdeel van het Ottomaanse rijk, tot de Egyptenaren het innamen onder Muhammad Ali. Aan het einde van de 19e eeuw werd het belang van de stad minder door o.a. de opkomst van Damascus en de aanleg van het Suez-kanaal. Na de eerste wereldoorlog brachten de Fransen Aleppo weer tot bloei, die lijn is doorgezet na de onafhankelijkheid in 1941 en momenteel is Aleppo een stad van behoorlijke importantie.
Koning van Macedonië van 336 - 323 v.C. Zoon van Philippos II en de Illyrische prinses Olympias. Leerling van Aristoteles en sedert zijn 14e jaar door hem opgevoed. Onderdrukte alle opstanden in zijn koninkrijk snel en meedogenloos. Begon in 334 v.C. zijn tocht tegen Dareios III, koning van Perzië. Versloeg de Perzen eerst bij de Granikos (een in de zee van Marmora uitmondend riviertje), daarna Dareios III bij de Issos. Veroverde in 332 v.C. Fenicië en Egypte en stichtte aldaar Alexandrië. Versloeg in 331 definitief Dareios III bij Gaugamela (ten oosten van de Tigris) en nam Babylon, Soesa en Persepolis in. Trok in 328 naar Bactrië en Sogdiana en versloeg de Indische vorst Poros aan de overzijde van de Indus. Zijn soldaten weigerden verder te trekken uit angst voor het "vreemde" volk aldaar. Daarna keerde hij terug, bedwong een opstand van de Macedoniërs en stierf te Babylon aan malaria onderweg op expeditie naar o.a. Arabië. Bracht de Griekse cultuur naar Azië, waarna bij vermenging daarvan met de oosterse cultuur het "Hellenisme" ontstond. Zijn doelstelling was niet slechts onderdrukking, doch vereniging van het oosten en het westen, waarbij de Griekse cultuur de boventoon zou voeren. Hij moedigde bijvoorbeeld huwelijken aan tussen verschillende stammen om zo integratie te bevorderen en één volk te bewerkstelligen. Gaf zelf het voorbeeld door de Iraanse prinses Roxane te huwen. De eenheid kwam door zijn vroegtijdige dood echter niet tot stand. Aan het einde van zijn leven liet hij vele van zijn vrienden en bevriende generaals doden, vaak in een dronken roes, doch was een fascinerende persoon waarvan over een zeer verspreid gebied veel gevonden is. In het Midden- en Verre Oosten kent men hem onder de naam Iskandar. Was 1 der grootste veldheren en heersers aller tijden en persoonlijk zéér begaafd.
Egyptische stad in de Nijldelta. In 332 v.C. door Alexander de Grote gesticht. In de oudheid stond hier de 140 meter hoge vuurtoren (Pharos). Tijdens de Ptolemeeën handels- en cultureel centrum (bibliotheek, 700.000 rollen). Later hoofdzetel der Christelijke theologie. In 641 veroverd door de Arabieren. In 1882 gebombardeerd door de Engelse vloot, daarna Engelse vlootbasis tot 1946.
